ՈՒրեմն այսպես: Բոլոր խոսակցությունները, թե իբր, քանի որ մենք քիչ ձայն ենք հավաքել, ապա իրավունք չունենք խոսելու, կատարյալ անբարոյական հիմարություն են...
Որքան էլ այս օրերին կարևոր գործ անենք՝ հաշվենք քվեաթերթիկներ, շտկենք սխալները, հաշվենք մանդատների բաշխումն ու հետագա անելիքները, որոնք իրոք շատ կարևոր են, կա ընտրությունների այլ, գուցե ավելի կարևոր կողմ, այլ արդյունք...
Ապրում ենք կեղծիքների թագավորությունում՝ կեղծ հեղափոխություն, կեղծ ժողովրդավարություն, կեղծ արդարադատություն, կեղծ մարդասիրություն, կեղծ ընտրություններ, կեղծ հաղթանակներ, կեղծ ընդդիմություն և այսպես շարունակ...
Ինձ բացարձակ չի հետաքրքրում, թե ով կդառնա պատգամավոր։ Ինձ հետաքրքրում է իշխանության լեգիտիմության վերաբերյալ հարցերին արձագանքելու իրատեսական և արդյունավետ ճանապարհը...
Կարծում եք՝ սա պարզապես ընտրություններ էին, որտեղ աներևակայելի ջանքերի, վախի ու ատելության սերմանման, ստի, խարդախության, ահաբեկման և սպառնալիքների միջոցով Փաշինյանին հաջողվեց պահպանե՞լ իր իշխանությունը։
Սխալվում եք...
Անցողիկ շեմը հաղթահարած ընդդիմադիր ուժերը լուրջ դիլեմայի առաջ են հայտնվել: Վերցնե՞լ մանդատները, թե՞ չվերցնել:
Վերցնելը բարոյապես սխալ է, չվերցնելը՝ քաղաքականապես ոչ ճիշտ...
Հունիսի 7-ի կեղծված ընտրությունների ժամանակ եղբայրս ընդդիմության կողմից վստահված անձ էր Մարտունու Լիճք գյուղի 21/7 տեղամասում։ Քվեարկության ժամանակ նկատում է ՔՊ-ի ներկայացուցիչների կողմից օրինախախտում, ինչն էլ արձանագրում է...
Աշխարհաքաղաքական խաղի մեջ հզորի ու թույլի ամենահիմնական տարբերություններից մեկն այն է, որ հզորը առաջնորդվում է իրավիճակի ստեղծած օբյեկտիվ հնարավորություններով, իսկ թույլը՝ սուբյեկտիվ ցանկություններով, որոնք, որպես կանոն, հեռու են օբյեկտիվ իրականությունից։
Ավելին, հզորի կամ էլ թվացյալ հզորի վարքում սուբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա թուլության, և, հակառակը, թույլի վարքում օբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա ուժեղացման...